Seizoensgedicht - Bladerbeer

Ga naar de inhoud

Seizoensgedicht

Seizoensgedicht
Herfst 2017

Edith Södergran werd in 1892 geboren in Rusland. Ze bracht een groot deel van haar leven door in Raivola, een Fins dorp in de buurt van Sint Petersburg dat tegenwoordig op Russisch grondgebied ligt en Roststjino heet. Ze schreef haar gedichten in het Zweeds. Voor haar werk kreeg ze pas na haar dood erkenning.
Inmiddels zijn haar gedichten in veel Europese talen vertaald, in 2002 ook in het Nederlands (De mooiste van Södergran, uitgegeven door Lannoo/Atlas). Ze kreeg een plaats naast grote modernistische dichters als Anna Achmatova (Rusland, 1889-1966) en Gunnar Ekelöf (Zweden, 1907-1968). Net als Ekelöf had Södergran zich verdiept in het werk van Friedrich Nietzsche.
 
Södergran zocht in de poëzie vernieuwing maar wees de traditie niet af. ‘Höstens dagar’ is opgenomen in haar debuutbundel van 1916. Er zouden nog drie bundels volgen; de laatste, Het land dat niet is, verscheen na haar vroege dood. Södergran had tuberculose en werd 31 jaar.
De vertaling van dit beeldrijke herfstgedicht is van Egil Törnqvist. Het is opgenomen in Dit is het leven dat verder zal gaan. Twaalf moderne Zweedse dichters, uit de Poetry International Serie van uitgeverij Meulenhoff (1982).
 
De herfst heeft geen verlangen meer. Maar het einde leest als een nieuw begin.
 
Höstens dagar

Höstens dagar är genomskinliga
och målade på skogens gyllene grund...
Höstens dagar le åt hela världen.
Det är så skönt att somna utan önskan,
mätt på blommorna och trött på grönskan,
med vinets röda krans vid huvudgärden...
Höstens dag har ingen längtan mer,
dess fingrar är obevekligt kalla,
i sina drömmar överallt den ser,
hur vita flingor oupphörligt falla...



 
De dagen van de herfst
 
De dagen van de herfst zijn doorschijnend,
geschilderd op de gouden bodem van het bos…
De dagen van de herfst lachen de wereld toe.
Het is zo heerlijk zonder wensen in te slapen,
van bloemen verzadigd, vermoeid van het groen,
aan je hoofdeinde een rode krans van wingerd…
De dag van de herfst heeft geen verlangen meer,
zijn vingers zijn meedogenloos en koud,
in zijn dromen ziet hij overal
hoe witte vlokken onophoudelijk vallen.

Luister hier hoe het gedicht klinkt.
La Bohème
Herfstgedicht 2017
Höstens dagar / De dagen van de herfst
00:00
Terug naar de inhoud